Navigation Menu+

Inbouwen van de Raymarine stuurautomaat

Posted on 23 mrt, 2016

EV-Sensor-Core

Nadat we onze eerste langere tochten op zee hadden gemaakt, waarbij je de helmstok nauwelijks kunt loslaten om koers te houden, stond een stuurautomaat bovenaan ons verlanglijstje. Het is maar dat je de boot een tijdje zelf kunt laten sturen om onderweg je handen vrij te hebben voor het eten. Of op koers kunnen blijven als je met z’n tweeën de zeilen aan het opdoeken bent.

Aldus ben ik me gaan oriënteren wat er zoal te koop/verkrijgbaar is. Aandachtspunt daarbij is, dat we een stalen schip hebben, waarbij een magnetisch kompas al snel gaat afwijken als gevolg van deviatie. En we hebben een helmstok-versie nodig, een zogenaamde tiller-drive.

Één van de modellen waar ik naar gekeken heb, is de Simrad TP32, een compacte stuurautomaat met ingebouwd kompas, krachtig genoeg voor schepen tot 37 voet (wij zijn 33 voet). Kost rond de 700 Euro en de installatie is een fluitje van een cent. Maar het probleem is, dat het ingebouwde kompas te dicht op het staal in de achterkuip komt te zitten. Je kunt dus een forse afwijking verwachten en mogelijk is de boot niet eens op koers te houden als gevolg van scheepsbewegingen (helling doet de staal-massa al verplaatsen, met deviatie tot gevolg).

Evolution-EV100-stuurautomaatNa een tijdje wikken en wegen heb ik daarom gekozen voor het Raymarine EV100 systeem. Wel een stuk duurder, maar eigenlijk de enige mogelijkheid op een stalen schip, omdat je het kompas op een plaats kunt zetten waar de deviatie het minst is. Bovendien is er een computer (de ACU100) aan gekoppeld, die ‘zelflerend’ is en rekening houdt met scheepsbewegingen.

Alles wordt samen in een grote doos geleverd :
– de ACU 100 computer
– de EV1 Sensor Core
– de P70 bedieningsunit
– de aandrijfunit (tiller drive)
– een pakket met kabels en handleidingen

Het is dan even puzzelen met de bijgeleverde kabels en een soort ‘stekkerdoos’ die erbij zit. Ik heb met het aansluit-schema ernaast alles eerst maar eens thuis op tafel ‘uitgelegd’ om een goed beeld te krijgen van de aansluitingen.

De bedieningsunit wil je goed zichtbaar in de kuip hebben. Naast mijn log/dieptemeter was nog plaats. Op die plek kom ik in een kastje boven het toilet uit om de kabels aan te kunnen sluiten. Maar goed, je moet wel een gat zagen in 3 mm staal. Met een zware boormachine en een gehuurde gatenzaag is dat gelukt.

De ACU100 heb ik in de ‘technische ruimte’ van het schip tegen de wand gemonteerd, waar o.a. ook de walstroom-installatie en de acculader zich bevinden. Mijn geluk was, dat daar nog een ongebruikte voedingskabel aanwezig was, die via een schakelaar op het instrumentenpaneel loopt. We kunnen de autopilot dus via het switchpanel aan- en uitzetten.

Dan de EV1 Sensor Core, feitelijk het belangrijkste onderdeel omdat daarin het magnetische kompas zit verwerkt dat via de computer de tiller-drive aanstuurt. Advies van Raymarine is, om deze op een stalen schip tenminste een meter van de stalen romp te plaatsen. Ik had nog een mooie RVS vlaggestok, waarvan ik een kompaspaal heb kunnen maken, bevestigd aan de hekstoel. Wel had ik daarvoor een extra netwerkkabel nodig die langer is dat de standaard bijgeleverde versie van 3 meter. Er is ook een 5-meter kabel verkrijgbaar (net lang genoeg voor mij), dus die maar besteld dan.

De positie van de aandrijfunit komt vrij precies. Zo horizontaal mogelijk vanuit de helmstok naar een vast punt in de kuipbank en ca. 47 cm naar voren ten opzichte van de roer-as (hennegatskoker). Op mijn schuin lopende houten helmstok moest een blokje komen om de bevestigings-pen te kunnen positioneren. Dat wil je dan wel een beetje netjes hebben natuurlijk. Het mahonie- en essenhout dat ik nog over had van de helmstok kwam hierbij goed van pas.
Voor het monteren van de elektrische aansluit-plug moest er weer in het staal geboord worden. Het precies pas maken van zo’n gat kost je al gauw weer een paar uurtjes werk.

Evolution-Tiller-Drive

 

 

Tot slot alle kabels gelegd en de zaak aangesloten zoals ik het vooraf bedacht had. Het elektrische gedeelte is niet mijn sterkste kant, dus ik was blij met de hulp van Eric Jansen die daar veel meer kijk op heeft. En hij heeft daarbij zijn soldeerbout paraat.

Het voor de eerste keer inschakelen, waarbij her en der lampjes gaan branden en de tiller-drive in beweging komt, is wel een ‘kick-moment’.

Operationeel in de praktijk
Vanaf het eerste moment heeft de autopilot zijn diensten volop bewezen. Ook op zee, bij behoorlijke golfslag, blijft de boot mooi op koers. Het wordt wat lastiger als de snelheid terugloopt tot onder de 2 knopen. Een beetje gang is nu eenmaal nodig om goed te kunnen sturen. De kompasafwijking is doorgaans niet groter dan 2 á 3 graden t.o.v. de GPS-koers. Zolang je geen oceaanoversteek maakt op de stuurautomaat (trouwens, daarvoor zou een windvaanbesturing nodig zijn) vinden we dat prima.

Hieronder een foto-impressie van het inbouwen.