Navigation Menu+

Vakantie 2017, week 1: Colijnsplaat – Brighton

Posted on 24 jul, 2017

Voor de kust van Sussex

Op maandag 17 juli zijn we klaar om vanuit Colijnsplaat te vertrekken met bestemming Engelse Zuidkust. Eerst nog naar Zierikzee om de dieseltank te vullen. Voor de 2e keer tanken we GTL, de ‘nieuwe diesel’. Deze uit aardgas gemaakte dieselolie is zo goed als geurloos en geeft minder kans op bacteriën die de filters zouden kunnen vervuilen.

Op de Oosterschelde is de wind zo goed als weggevallen, dus op weg naar de Roompotsluis wordt het eerste litertje al verstookt. Gelukkig staat er buiten op zee wel wind, en precies in de goede richting. We kunnen meteen een lange oversteek van 99 mijl maken naar Dover.

In de buurt van Dover kun je de Ferries niet missen

Roompot – Dover

Een groot deel van de 22 uur durende tocht varen we voor de wind, met de fok uitgeboomd en een bulletalie op de giek. Het gaat letterlijk ‘voor de wind’ en we genieten van het op zee zijn. ’s Nachts pakken we om de beurt een uurtje of twee slaap.

Druk verkeer in het Nauw van Calais

’s Morgens rond 11.30 Engelse tijd arriveren we bij Dover. Dover binnenlopen blijkt eenvoudiger dan gedacht, we hebben geen last van de vele veerboten, die we uiteraard wel zien passeren. We meren af in de buitenhaven. Het hele havengebied blijkt op dat moment een bouwput te zijn, met bijbehorende herrie van heipalen. Er wordt een compleet nieuwe marina gebouwd. De artist-impressions op de omheining van het werkterrein zien er veelbelovend uit. Maar voor dit moment willen we hier niet langer dan één nacht doorbrengen. We komen liever terug als het project klaar is. ’s Middags maken we een wandeling door de stad. Bij terugkomst in de haven lopen we een bekende tegen het lijf: Willem van zeiljacht de ‘Hellen’, onze overbuur aan de steiger in Colijnsplaat. Hij is met zijn dochter en ‘schoonzoon’ vanuit Nieuwpoort overgestoken en heeft voor de volgende dag een bezoek gepland aan Dover Castle. Lijkt ons ook interessant, maar we bewaren het liever voor een andere keer. We willen verder…

Dover  – Eastborne

Woensdagochtend 19 juli maken we ons in Dover klaar voor vertrek naar Eastborne, een tocht van 44 mijl. De wind, zo’n 4 Beaufort, komt precies uit de richting die we op moeten, dus het wordt kruisen. We twijfelen nog even, maar besluiten om te gaan. Terug kan altijd nog en als we nu niet doorzetten is de kans groot dat we nog dagenlang in Dover verwaaid liggen. Rond het middaguur gaan we los en zetten voor de zekerheid het 2e rif in het grootzeil. Er staat een behoorlijke zee met golven van zo’n 2 – 2,5 meter. Eenmaal op koers vinden we ons ritme, met ook de fok een stukje ingerold omdat de wind nog wat verder aanhaalt. We kruisen tussen de Engelse kust en de noordkant van de shipping-lane naar het Zuidwesten.

Als de wind wat minder wordt en we de stroom tegen krijgen, komen we op het idee om de motor maar een tijdje bij te zetten. Dat scheelt meteen en knoop of 2 snelheid.  Na een kwartiertje motoren: ‘Pieeeeeep’… temperatuuralarm. Nee jongens, niet wéér hè! Ik zet meteen de motor uit en ga naar binnen om de zaak te inspecteren. Wat ik al vermoedde: koelvloeistof lekkage. Precies hetzelfde wat we vorig jaar tijdens de vakantie hadden: een lekkende koelvloeistof-aansluiting op een leiding. Gelukkig eenvoudig op te lossen: knelkoppeling aandraaien en koelvloeistof bijvullen. Ik moet daarvoor wel de halve achterhut leegruimen om er bij te kunnen, maar gelukkig kan ik er tegenwoordig goed tegen om op zee in de kajuit / onderin het schip te verblijven. Na een half uurtje tijd en verlies van een paar liter transpiratievocht liep de motor weer zoals het hoort.

De avond valt. Met een mooie zonsondergang en na een uurtje motoren kunnen we onder vol tuig weer zeilen. Maar de aankomst in Eastborne gaat sowieso nachtwerk worden.

Na 14 uur varen bereiken we om één uur ’s nachts de havenmonding van Eastborne. Om de haven te bereiken moeten we eerst door een sluis. Het is laag water en in de vaargeul naar de sluis is het goed opletten om op voldoende diep water te blijven. Dat blijkt ook uit wat we voor ons zien: een Franse solozeiler die in de mondig is vastgelopen en wanhopig via de marifoon de sluiswachter oproept voor hulp. De sluiswachter laat hem rustig weten dat hij voor hulp bij de Coastguard moet zijn, maar dat hij net zo goed een paar uur kan wachten tot het water weer is gestegen en hij weer gaat drijven.

Aankomst in Eastborne, via de sluis naar de haven

Wij gaan de sluis in, vervolgens de haven en nemen nog een afzakkertje voor we gaan slapen. Weer een mooie etappe gemaakt!

Eastborne – Brighton

Eastborne ervaren we als een rustige jachthaven, met prima faciliteiten. De stad is echter niet op loopafstand. We denken erover om de volgende dag fietsen te huren en Eastborne en omgeving te gaan verkennen.
Op donderdagochtend 20 juli checken we nog een keer de weerberichten. Daaruit blijkt dat de windrichtig en -kracht gunstig is om naar Brighton te varen. We gooien onze plannen maar weer om (geen fietstocht dus) en maken ons gereed voor vertrek. Binnen alles zeevast opgeruimd, zeilpakken en zwemvesten aan. Om 11.30 gaan we door de sluis.

Direct na de sluis is te weinig ruimte om het grootzeil te hijsen. We varen de geul uit naar buiten. Daar staat een pittige wind en forse golven, maar dat is zachtjes uitgedrukt. De Dommelaer ‘steigert’ er doorheen. Eén golf belandt in de achterkuip die daarbij even in een soort badkuip verandert. Aangelijnd ga ik aan dek om het zeil te hijsen. Na de nodige capriolen en een paar natte schoenen staat de zaak er weer goed bij, met 2e rif erin. Fok een stuk eruit en zeilen weer.

We blijven zo’n 2 mijl uit de kust in verband met de ‘overfalls’ die bij de kaap ‘Beachy Head’ kunnen ontstaan. De vuurtoren die hier staat is een begrip voor kanaal-zeilers.

Beachy Head

Beachy Head, een begrip voor Kanaalzeilers

Aangekomen bij Brighton is het precies laagwater. Zowel de invaart als de haven zijn bij laagwater in diepte beperkt. Bovendien staat de wind precies op de havenmonding gericht en flinke golven rollen daar naar binnen. Na marifooncontact met de havenmeester blijkt dat we nog een uurtje of twee op zee moeten blijven, om te wachten tot er weer wat meer water staat. Sylvia gaat aan dek om het grootzeil naar beneden te halen, terwijl ik al sturend de boot met de neus in wind en golven probeer te houden. Weer een enerverende operatie, maar alles gaat zoals het moet. Op de fok wenden we de steven en varen een uurtje van de kust weg en daarna weer terug. Het aanlopen van de haven is weer spannend, met forse golven en een voortdurend oog op de dieptemeter. Maar… we zijn al in Brighton!

Brighton, een typisch Engelse badplaats

Een bezoek aan Brighton is absoluut de moeite waard. In de wijk ‘The Lanes’ vind je talloze gezellige pubs, restaurants en winkeltjes. We bezochten het ‘Royal Pavilion’, voormalig ‘buitenhuis’ van King George IV, waar je versteld staat van de pracht en praal uit de 18e eeuw.

We bezochten het Royal Pavilion in Brighton