Navigation Menu+

Vakantie 2017, week 3: De Solent – Weymouth

Posted on 9 aug, 2017

Dommelaer aan een mooring op Newtown River - Isle of Wight

Op 30 juli liggen we tussen twee grote motorboten in Chichester Marina. Al een week lang heb ik last van wat een ‘viral infection’ blijkt te zijn. Die middag nemen we een taxi naar de dichtstbijzijnde Pharmacy. Anders dan in Nederland krijg je hier uitstekend medisch advies en je hoeft geen uren te wachten in een ziekenhuis of bij een artsenpost. Met een extra voorraad Paracetamol, Ibuprofen en een hoestdrank gaan we weer terug naar de boot.

Uitzicht vanaf de sluis bij Chichester marina.

Naast ons ligt een stalen motorjacht, waar eigenaar ‘Pattie’ (Patrick) bezig is met het maken van gaten in z’n voordek. Hij verontschuldigt zich direct voor het lawaai van zijn zware decoupeerzaagmachine. Er moet een elektrische ankerlier worden gemonteerd. Daarmee heb ik de nodige ervaring, dus er ontstaat al snel een leuk gesprek. Zijn stalen dek is ter plaatse maar liefst zo’n 18 mm dik! Dat is heel wat meer dan onze 4 mm, dus een ‘hell of a job’ om er doorheen te komen. Mijn tips over de techniek van het boren – ‘laag toerental en goed smeren’- worden dankbaar ter harte genomen. “This really works great, thanx!”.

Intussen gaat het aanzienlijk beter met mijn ziek zijn. De combinatie die de Pharmacy adviseerde blijkt goed te werken. We maken een mooie wandeling naar de pub ‘Crown & Anchor‘ in Dell Quay en daar drink ik sinds tijden weer ’s een pint!

De ‘Crown & Anchor’ pub in Dell Quay

Diesel-lekkage

Chichester Marina beschikt over tal van faciliteiten en er zijn twee ‘marine engineerings’ bedrijven gevestigd. Wij hebben een probleem met diesellekkage bij het brandstoffilter, dat ik zelf niet opgelost krijg. Ik loop naar dichtstbijzijnde bedrijf en daar is meteen een monteur beschikbaar om naar het euvel te kijken. Uiteindelijk wordt er een nieuw brandstoffilter besteld en de volgende dag gemonteerd. Dat zou het probleem moeten oplossen, maar helaas… Mogelijk zit er toch iets van een haarscheurtje in het gietijzeren filterhuis, een onderdeel dat niet zo snel voorhanden is omdat het bij Lister Petter besteld zou moeten worden. Daar willen we niet op wachten, het wordt hoog tijd om verder te gaan. Helaas 80 Pond armer en niets bereikt. Komende dagen maar extra in de gaten houden en hopen dat de lekkage niet erger wordt.

Bembridge Harbour

Op 1 augustus varen we de Chichester delta weer uit. Onze vriendelijke buurman ‘Pattie’ heeft ons het haventje in Bembrige aanbevolen. Via een smalle vaargeul, waar we niet later dan half afgaand tij doorheen moeten, komen we ’s avonds om half negen bij het ‘pontoon’ aan en kunnen afmeren. We zijn op Isle of Wight!

Het ‘pontoon’ in Bembridge. De pijlschaal geeft aan hoeveel water er op dat moment staat in de havenmonding.

De bus naar Cowes

De volgende dag, woensdag 2 augustus, is het hondenweer met regen en harde wind. We willen niet de hele dag binnen zitten en besluiten de bus naar Cowes te nemen. Het is immers Cowesweek, de grootste en oudste regatta ter wereld. Hierbij zijn ook de Volvo-Ocean racers aanwezig, dus misschien kunnen we daar wat van gaan zien. Eerst een flink stuk lopen naar een bushalte, dan een uur wachten op de eerstvolgende bus en vervolgens een rit waarbij vrijwel niets van de omgeving is te zien door beslagen ramen. Opnieuw wachten bij een busstation voor de aansluiting naar East Cowes, stuk lopen, wachten op de chainferry en dan zijn we na ruim 3,5 uur al in Cowes…

Het haventerrein is niet helemaal waar we op gehoopt hadden. Er staan een paar tenten, een podium waar een 3-mans band speelt zonder publiek en het regent pijpestelen. Het weer is ook hier spelbreker, dat is duidelijk. We lopen langs wat winkeltjes, drinken wat en nemen de ferry weer terug naar East Cowes, waar we een Italiaans restaurant vinden (waar we heerlijk hebben gegeten!) en om moed te verzamelen voor de terugreis. Als we die avond in het donker door weer en wind de boot weer bereikt hebben zijn we door en door nat. Hier waren onze zeilpakken en zeillaarzen blijkbaar niet tegen bestand.

Bij het busstation in het plaatsje Ryde doden we de wachttijd met een wandeling over de houten pier, waar een trein je naar de ferry kan brengen.

Daar is de zon weer

De volgende dag, 3 augustus, zijn de weersomstandigheden aanzienlijk vriendelijker. We maken een mooie wandeling langs het strand en bezoeken het ‘lifeboat station’. Via een lange pier bereik je de loods vanwaar de reddingboot ‘gelanceerd’ wordt. Als we een uurtje later zitten te lunchen aan de wal, zien we de reddingboot vertrekken. Net niet van dichtbij kunnen zien helaas.

Wandeling langs het strand van Bembridge.

Op vrijdag 4 augustus varen we vanuit Bembridge over de Solent door de drukte van Cowesweek langs Portsmouth en Southampton Water naar Newtown River. Ook hier weer opletten, de ingang is smal en er staat zo’n 3 meter water in de geul. We vinden een vrije mooring en liggen op een prachtige plek in de natuur.
De volgende dag gaan we met onze dinghy naar de wal en lopen we via een ‘coastal footpath’ in een uurtje of twee naar het dorpje Shalfleet om wat te drinken en te eten.

Via dit steigertje konden we naar de wal.

Newtown River, een prachtig natuurgebied.

Zaterdag 5 augustus: vandaag kijken we uit naar het passeren van The Needles (een symbool voor The Solent) bij het verlaten van de Solent. De windvoorspelling is ZW 3-4, dus opnieuw kruisen. In de smalle doorgang tussen Wight en het vaste land staat een sterke ebstroom. Die ‘trekt’ je lekker snel naar buiten, maar de combinatie met wind uit het zuidwesten zorgt hier wel voor een typische ‘tijzee’.

Uitgerekend als we de Needles naderen worden de luchten donker en komt er een stevige regenbui over. Daar gaat het ‘plaatje’ waar we zo naar uitkeken vandaag. We hebben onze handen vol aan het zeilen in de aantrekkende wind en steile golven.

Buien in aantocht…

The Needles zien er bij zonlicht een stuk beter uit…

We kruisen verder richting Poole Harbour. De wind neemt hier steeds verder af en uiteindelijk varen we een aantal mijlen op de motor om de haven te bereiken.

Poole Harbour

Poole Harbour bestaat uit een ruime binnenzee met aan alle kanten ligplaatsen, waaronder talloze moorings en diverse jachthavens. Het is een druk watersportgebied, waarbij vooral het aantal snelle motorboten opvalt. Er varen ook ferries, rondvaartboten, kleine en grote zeilboten, alles door elkaar. Genoeg te zien en voortdurend opletten als je hier vaart. Uiteindelijk vinden we een ligplaats in de jachthaven van ‘Poole Quay’ en ontdekken dat dit een bijzonder leuk stadje is met een uitstekende zeilerspub: de Poole Arms. Herkenbaar aan het knalgroene geveltje.

Zeilerspub ‘Poole Arms’ waar je een geweldig lekkere ‘Seafood Casserole’ kunt eten.

Het is zondag 6 augustus. Het wordt langzamerhand tijd om onze termijnplanning te bekijken, want de terugweg naar Nederland is nog lang en we hebben het wel gehad met kruisen tegen de ZW-wind in. Dartmouth, ons eigenlijke reisdoel, gaan we sowieso niet meer halen. Weymouth vinden we niet zo interessant, maar wat ons wel gaaf lijkt is overnachten in de ‘Lulworth Cove’, zo’n 20 mijl verder westwaarts vanaf Poole. Onze vrienden Hans & Carla zijn hier vorig jaar geweest, dus extra leuk om deze plek aan te doen. We moeten dan langs de kaap St. Alban’s Head, die bekend staat om de ‘overfalls’ (steile tijzee over de St Alban’s Ridge). Er staat een Zuidwest 4-5, dus we kruisen zo ruim mogelijk langs dit punt, maar komen desondanks weer in de ‘overfalls’ terecht. Gelukkig kan de Dommelaer het allemaal prima hebben, ook al verandert de achterkuip soms even in een badkuip als er een sloot water naar binnen rolt. Ook hebben we nog steeds lekkage bij de ankerlier, waardoor het beddengoed in de voorpunt niet altijd droog blijft. We gebruiken luiers om het lekwater in de punt op te vangen…

We naderen de Lulworth Cove.

Met een flinke vaart (ca. 7 knopen) stuiven we richting de Lulworth Cove, waarvan de ingang moeilijk te zien is, maar onze GPS helpt daarbij. Het is er druk, erg druk. Er liggen een stuk of 6-7 jachten voor anker en de oevers zijn ‘bezaait’ met dagjesmensen. Tja, het is zondagmiddag én de zon schijnt.

Het lukt ons om tussen de andere boten te ankeren. We merken direct dat het hier niet helemaal rustig ligt, de Zuidwesten wind brengt nogal wat ‘swell’ naar binnen. We laten de dinghy te water en roeien naar de wal voor een wandeling over de kliffen. Niet zo’n lekker idee dat je de dinghy onbeheerd achter moet laten tussen hoopjes mensen, maar het is niet anders.

Als we vanaf boven op de klif naar de Dommelaer kijken, zien we hoezeer ze achter het anker aan het ‘dansen’ is. Mmmm, ziet er niet zo lekker uit.

De Lulworth Cove, populaire bestemming voor dagjesmensen.

Bij terugkomst aan boord kost het moeite om in de golven vanuit de dinghy aan boord te klimmen. Nee, hier overnachten is geen goed idee, wegwezen hier. We halen de dinghy weer naar het voordek en vertrekken. Sylvia moet zich op het voordek met handen en voeten vasthouden tijdens bergen van het anker en hijsen van het grootzeil is ook een uitdaging. We zetten de motor bij om zo snel mogelijk naar Weymouth te komen. Rond half negen ’s avonds, kort voor de duisternis, lopen we hier binnen. Gelukkig, een rustige nacht in het vooruitzicht! En Weymouth blijkt bovendien best gezellig te zijn.

(wordt vervolgd…)